سلام

در روزگار قدیم مردی زندگی میکرد که زندگی خود را وقف تکامل فکری و جسمی جوانان و مردان شجاع می کرد و در این راه مصمم و صادق بود عقاید بخصوصی داشت که کم افرادی پیدا میشوند آن را درک کنند . مردی از جزایر « اوکیناوای ژاپن » بنام « جوی یونگ اوی » که بعدها به « ماسوتاتسواویاما » معروف شد . اویاما در خانواده ای متوسط به دنیا آمد و همراه خانواده خود در سن هفت سالگی به جزایر اوکیناوا مهاجرت کرد . سالها می گذشت و دوستی اویامای نوجوان با طبیعت عمیق تر می شد . رشد خوبی داشت و به ورزشهای رزمی علاقه خاصی داشت چندین ورزش را یکجا تمرین می کرد از جمله « ته کیون کره » ، « کاراته ژاپن» و « کنپوی چینی » . ولی در وجود خود پس از سالها تلاش و کاوش احساس رضایت بخشی نمی دید . حس بی تابی و ناتوانی فکری تمام وجودش را پر کرده بود . با خود می اندیشید و می گفت : « انسان بی هدف مزه واقعی زندگی را حس نمی کند » در کودکی والدین اویاما و دیگر بچه های هم سن او به آنها شعری چینی یاد میدادند که مضمون آن اینگونه بود : « هرگاه خانه خود را برای رسیدن به آرزوها و آمال خود ترک کردید تا موقعیکه به آنها جامع عمل نپوشانده اید به خانه باز نگردید حتی به قیمت مرگ » هنگامی که از اویاما سوال کردند که خانه آرزو چیست ؟؟ او گفت : « خانه ، وجود ناپاک آدمی است و آرزو جایگزین کردن فضایل بجای رزایل اخلاقی است و راه آن فقط و فقط مراقبه است « ذن » .

اویاما در سن بیست و دو سالگی به خدمت ارتش ژاپن در آمد و در آنجا به دلیل توهین کردن به یک افسر امریکایی به زندان رفت . زندانی که اویاما در آن بود مشرف بود به اقیانوسی بزرگ ، آزاد ولی پشت میله های زندان با چشمی تر .

در زندان مجله ای بود که زندگینامه سیاموتوموسائی کبیر در آن نوشته شده بود . مقاله هایی از کنفسیوس و ... این نوشته ها تکانی به اویاما داد و باعث شد فکری سازنده که در وجودش سیر می کرد به واقعیت مبدل شود .... ( این داستان زیبا ادامه دارد . حتما بخوانید . )

نویسنده : « حقیقت نهایی »

..............................................................................

امیدوارم همیشه شاد باشید .

سلام

رسم روزگار بر این است که در آن واحد یکی از عدم قدم بر این جهان مینهد و در همان دو دیگری از دنیای فانی به سرای جاودانی می رود . یکی از شادی قهقهه میزند و میرقصد و می خندد و دیگری در همان آن می گرید و خاک بر سر می کشد .

کیست که به عمر خود در این جهان بهره ای از شادی یا نصیبی از غم نداشته باشد . عجب آنکه اگر غم و شادی مردمان را در ترازو بگذارند همه یکسان در می آیند . غم و شادی گدایی را در یک کفه واز آن پادشاهی را در کفه دیگر بگذارید و بکشید هر دو را برابر خواهید یافت . بیجهت کسانی فکر می کنند که محنت و غم آنها بیش از دیگران است . همه یکسانیم و به یک میزان از هر دو سهم داریم .

امیدوارم همیشه شاد باشید .